Een week voordat de speeldagen beginnen krijgen we een telefoontje van de gemeente.
Dat er niemand kan blijven slapen.
Dat er geen evenementenvergunning is aangevraagd.
Dat het dus misschien gewoon niet door kan gaan.

En dan is het weekend. En dan koninginnedag. En dan alweer dinsdag en nog wisten we niets meer dan dat we ‘wellicht in een sporthal konden liggen met de leiding’. Overleg met beheerder van de sporthal, overleg met de gemeente, de burgemeester. Kinderen gaan we niet in een sporthal leggen, maar we konden met de leiding daar slapen. En dan is het ineens diep donderdagavond, de dag voor speeldagenvoorbereidingsvrijdag. Hier een kleine agenda zoals dat ongeveer ging:

- Donderdagavond, ik kom ramvermoeid terug uit Vught en rij zonder het door te hebben zo’n slordige 95 km per uur op een weg waar ik maar 60 km per uur mocht. Flits! En geen onweer. Volgens de laatste peilingen zal het eindbedrag ergens tussen de 250 en 300 euries eindigen. Een mooi begin.

- Donderdag nog tot 5 uur ’s nachts een filmpje gemonteerd, daar had ik geen tijd meer voor gehad aangezien ik iedere dag na het werk naar Vught ben geraced om dingen te regelen.

- Dinsdag 7:00 gaat de wekker, en dat is inderdaad maar 2 uur verder ja. Auw, en we weten weer dat we geen 18 meer zijn…

- Werken van 8 tot 12, naar huis scheuren voor verse kleren en een warme douche, kleren en computer en matras inpakken en naar Vught.

- Heel de shizzle opbouwen. Suicidal Tendencies ontdekt toen Remco -”Hou je van metal?”- aankwam.

- ’s Avonds de lama’s gespeeld en naar Bart, Ines en Remco -die toen een jurk aanhadden- geluisterd.

- Het gebouw afsluiten samen met Kim de eerste avond, net voordat de laatste bus dus naar de sporthal reed om daar te gaan slapen. Dit dus in plaats van het pand dat de laatste 8 jaar je vertrouwen heeft gewonnen, en ik doe het licht uit in de zaal, en sta stil. “Kkim?” “Ja Sjoerdie?” “Dit klopt toch voor geen meter.” En we kregen de krop in de keel en het rood in de ogen. Kutnederland. Kutvolendam. Kutvught.

- Zaterdagochtend wakker worden met Remco is vergelijkbaar met 10 kietelende kinderen als je toch al moet lachen. Ik kwam werkelijk waar niet meer bij toen hij tot de conclusie kwam dat als iemand een touwtje lostrok in de hoek van de zaal, zo’n 20 touwen ons vol in ons gezicht zouden raken en dit ongeveer het geluid: “BATAKLAF!” zou gaan veroorzaken.  Dit maakte mijn ochtend weer meer dan goed en ik vertrok richting Rozenoord voor de eerste dag met de kinderen.

- En dan zijn ze d’r weer. En je kent ze, sommigen zelfs bij naam. En ze kennen jou. En ze spelen, dus laten wij dat ook maar gaan doen.

- Scenes dit jaar waren ontzettend leuk om te doen, zo leuk dat ik er van baal dat ik ze zelf niet heb kunnen zien. Oosters thema, China enzo. Dus velandel je alle erren in ellen wat zo-ie-sooooo al glappig is. En dan kan je ook nog arre ellen in erren velandelen en dan kringt arres zekel twintig keel leukel. Rachen!

- Tijdens de 1e scene bijna op een gebroken dakpan gesprongen met blote voeten. Een hogere kracht wist vast dat dit echt even te veel zou worden, en dus had ik weer geluk.

- Het verzinnen van centrale-leiding-dieren-namen voor de rangen van het levend stratego spel was weer een van de betere momenten. Alhier waar Sanneke, Kim & ik konden verzinnen: Sjoerdolfijn, Kimmeel, Sannekever, Woutermiet, Inerts, Barter, Remcolibrie, Roelifant en als klap op de vuurpijl: Rolandsjovis, met een zachte ‘d’. Verzonnen toen hij erbij zat en niet mocht weten waarom wij snoeihard moesten lachen. Haha.

- Dan na 5 minuten na het opstarten van het spel op de hei, de bus terug pakken met iedereen die het mee verzonnen heeft, kaartjes op de grond flikkeren die bij elkaar vertelden waar we zaten. In de Martinihal, oftewel de sporthal.

- Hier ging zich het tweede spel ontwikkelen, het zogenaamde: Wie is de lul?-spel. Iedereen die binnenkwam kreeg een variant van het woord ‘piemel’ op zijn voorhoofd en moest stil plaatsnemen en vooruitkijken tot iedereen binnen was. En alleen Pascal zou het woord ‘Vagina’ op zijn voorhoofd krijgen, oftewel ‘Kut’, waardoor hij juist de lul was. Het schmincken was al de halve pret…

- Zondag, heidag. Na scene 1 vertrokken de kinderen en bleven Ik, Sanneke en Remco achter. Ik ging op het mulle heizand in de zon liggen, Kim vond het leuk om mij met mul heizand te bedelven. Op z’n hondjes, tussen d’r benen door, en af en toe vol in mijn ogen. Dan lig je onder zand, en komen er trimmers aan. Groepen, zeg maar gerust. Dan is er natuurlijk geen enkel centrale leidinglid die het niet leuk vind om een soort menselijke fuik te vormen, zodat deze trimmers over moi heen moesten. Haha. Een iets te enthousiast mevrouwtje wilde me een lesje leren maar zat gelukkig 4 centimeter te ver naar rechts met d’r hak. Phew.

- Geen teken ontdekt!

- Douchen is ook fijn.  Vooral thuis.

- En weer terug voor de dropping: onderweg nog een liedje verzonnen met Bart. Hier komt ie op de wijs van New York, New York van Sinatra:
……..Start spreading your leeegs………. We’re fucking todaaay……… I-want-to-be-inside-your-cunt, your cuuunt, your cuuuuunt………..
If-i-can, Fuck you there-i-can-fuck-you, . . Anywheeere……
Inside-Your-Cunt….Youuur Cunt…… Youuuuuuuuur Cuuuuuuuuuunt…………….
Ja mensen, we hebben gelachen.

- Helmaandag, en dat was weer eens een understatement. We hebben alles voor onze kiezen gekregen wat je zo ongeveer kunt verzinnen: de hele dag regen, dubbele zolderboeking van 6 tot 10, raar oud grijs mannetje dat z’n naam niet eens zegt, iemand van rozenoord die besluit een koffie- en theekan te ‘lenen’ voor een feestje en deuren open laat die dicht moeten zijn. Kinderen die er door-heen zaten, leiding die er door-heen zaten en niet te vergeten: centrale leiding die er een voor een aan onderdoor gaan. Maar we hebben leren vangen in de loop der jaren en da’s ook dit jaar weer goed gelukt. Iedereen bleef net lang genoeg overeind om nog een filmpje te kijken, een einde te verzinnen en terug naar de sporthal te vertrekken. Slapen.

- Dinsdag nog getuige geweest van het eerste massa-kleine-spelletjes-spel in historie waarbij kinderen koekhapten naar lucht (luchthappen, dus ja), de aarde weer in z’n baan hebben geblazen en een Siamese Orka hebben gered.

- Eindscene waarbij ik scheerschuimeierkoeken in Wouter’s gezicht heb mogen plaatsen: priceless.

Zo, dat hebben we ook weer achter de rug.
Poerd.