Ik denk dat ik het in Nijmegen ga zoeken volgende week woensdag.

Wie gaat ’r mee? Lijkt me Belgisch Tof om Flip een keer live te zien spelen.

Gaat heen en vermenigvuldigd U!

Toch wel vreemd. Ik ga ineens 90% van de mensen waar ik 8 uur per dag mee omging nooit meer zien, terwijl het merendeel daarvan eigenlijk best fijn was. Nu is het maar afwachten.

Vandaag hebben we afscheidje genomen in onscaffeeeeej, morgenvroeg heb ik vrij en morgenmiddag wordt de laatste. Effe lullen met collega’s over andere collega’s schept toch weer iets meer band en dan ga je weg.

Maar, nieuwe dingen aan de horizon. Gedaan met dat gejammer over ouwe shit, tijd voor nieuwe poep. Ik heb er zin in daar. Ik heb nog nooit verder geforensd als Gemert-Helmond en ik ben dan ook benieuwd hoe dit gaat bevallen. Bijzaak. Boeie.

Daarbij heb ik -in tegenstelling tot een paar weken terug- nu een van de meest rielèkste weken ever. Ik heb 2 mensen die mijn werk overnemen en ik peuter neus terwijl ik het meeste van de tijd afscheid ga nemen van iedereen in de fabriek. Hehee! Morgen nog 1 middag van dat lekkers, en dan is het maandag weer werken voor de aloude kost.

Achja, 3 weekjes en dan is het toch weer Sziget! Halleluja en bikini’s!

Blije Poerd.

Stap 1: Bekijk vanavond even deze docu:

[duurt maar anderhalf uur, en dat is echt niks op een leven]

Stap 2: Denk voordat je de supermarkt, friettent of het restaurant binnenloopt even terug aan deze anderhalf uur.

Succes verzekerd.

ps: Arjen, sorry maar ff doorspoelen naar 38:20 minuten. Interessante kost.

Smakelijk eten,

Poerd.

Even kennis maken met Katinka mensen. Ik heb haar leren kennen via Bart -Eej Sjoerd, heje een plastic zakje want de mijne is kapot en alles zit nu in m’n zak, kijk maar- Klink. Op dat moment haalde ie dus een mengsel van rood/grijze pluisjes en groene topjes uit z’n jaszak. Maar B. Klink had een vriendin en die kwam ’s avonds ook ff langs en da was dus Katinka. En die kon gitaarspelen en zingen tegelijk. En dan nog zelfverzonnen ‘vieze’ liedjes ook! …Ik en anderen kwamen niet meer bij.

Samen met Frank heb ik haar op Lowlow ook nog gezien in een veeel te hete tent en ze heeft nog een landelijke cabaretprijs in de wacht gesleept, dus zonder nog meer te lullen:

Dames en heren: Katinka in China!

Ik kom niet echt heel bijster ver, ondanks de verhelderende kijk van Dr. Quantum. Maar verrekte interessant, wazig vreemd en vanzelfsprekend is het wel.

Poerd.

Speel even de dirigent van dit vrolijke bandje.

En nu naar Marieke en haar biercollectie.

Poerd.

Klik dat plaatje. Gewoon ff doen. Je krijgt je resultaten in de vorm van een filmpje terug.

Het enige dat ie fout had was dat mijn vader dominant was. De rest klopte gewoon freaky.

En de reclame aan het eind negeren natuurlijk. Een pen is een pen is een pen. Niet overdrijven jongens.

Poerd.

Waar is het donorblogje gebleven?

En wist jij hier iets van? Stiekemerdje.

Ik ben d’r in ieder geval ingestonken. Gisteren nog een leuke discussie op het werk gehad of het nou wel of niet ethisch verantwoord was om een nier te doneren. Haha.

Nu is het natuurlijk wachten op de eerste zender die daadwerkelijk organen gaat weggeven. Ik denk dat het Talpa gaat worden, of bestaat die al niet meer? Gaan ze dalijk mensen zonder alle 10 de vingers voorzien van nieuwe. Bill, scherp blijven.

Leuk filmpje op geenstijl trouwens waarin Rutger de buitenlandse journalistiek verteld dat het een dikke hoax is. Vooral die griet van de wereldomroep.
Check it.

Wie van ons hebben er een donorcodicil trouwens? En hoe werkt da tegenwoordig? Mijn nieren mogen ze hebben als ik ‘r niet meer ben. Al weet ik niet of ze juist daar nog wat aan gaan hebben. Je gaat ook niet de lever van Andre Hazes transplanteren. Om over de neus van Herman nog maar te zwijgen.

Maar ik ga da in ieder geval regelen, zo’n codicil (wat de fuck betekend dat eigenlijk?). Vroeger was het gewoon een briefke in je portomonee, maar da’s anders nu dacht ik.

Who’s with me?
Poerd.

Een week voordat de speeldagen beginnen krijgen we een telefoontje van de gemeente.
Dat er niemand kan blijven slapen.
Dat er geen evenementenvergunning is aangevraagd.
Dat het dus misschien gewoon niet door kan gaan.

En dan is het weekend. En dan koninginnedag. En dan alweer dinsdag en nog wisten we niets meer dan dat we ‘wellicht in een sporthal konden liggen met de leiding’. Overleg met beheerder van de sporthal, overleg met de gemeente, de burgemeester. Kinderen gaan we niet in een sporthal leggen, maar we konden met de leiding daar slapen. En dan is het ineens diep donderdagavond, de dag voor speeldagenvoorbereidingsvrijdag. Hier een kleine agenda zoals dat ongeveer ging:

- Donderdagavond, ik kom ramvermoeid terug uit Vught en rij zonder het door te hebben zo’n slordige 95 km per uur op een weg waar ik maar 60 km per uur mocht. Flits! En geen onweer. Volgens de laatste peilingen zal het eindbedrag ergens tussen de 250 en 300 euries eindigen. Een mooi begin.

- Donderdag nog tot 5 uur ’s nachts een filmpje gemonteerd, daar had ik geen tijd meer voor gehad aangezien ik iedere dag na het werk naar Vught ben geraced om dingen te regelen.

- Dinsdag 7:00 gaat de wekker, en dat is inderdaad maar 2 uur verder ja. Auw, en we weten weer dat we geen 18 meer zijn…

- Werken van 8 tot 12, naar huis scheuren voor verse kleren en een warme douche, kleren en computer en matras inpakken en naar Vught.

- Heel de shizzle opbouwen. Suicidal Tendencies ontdekt toen Remco -”Hou je van metal?”- aankwam.

- ’s Avonds de lama’s gespeeld en naar Bart, Ines en Remco -die toen een jurk aanhadden- geluisterd.

- Het gebouw afsluiten samen met Kim de eerste avond, net voordat de laatste bus dus naar de sporthal reed om daar te gaan slapen. Dit dus in plaats van het pand dat de laatste 8 jaar je vertrouwen heeft gewonnen, en ik doe het licht uit in de zaal, en sta stil. “Kkim?” “Ja Sjoerdie?” “Dit klopt toch voor geen meter.” En we kregen de krop in de keel en het rood in de ogen. Kutnederland. Kutvolendam. Kutvught.

- Zaterdagochtend wakker worden met Remco is vergelijkbaar met 10 kietelende kinderen als je toch al moet lachen. Ik kwam werkelijk waar niet meer bij toen hij tot de conclusie kwam dat als iemand een touwtje lostrok in de hoek van de zaal, zo’n 20 touwen ons vol in ons gezicht zouden raken en dit ongeveer het geluid: “BATAKLAF!” zou gaan veroorzaken.  Dit maakte mijn ochtend weer meer dan goed en ik vertrok richting Rozenoord voor de eerste dag met de kinderen.

- En dan zijn ze d’r weer. En je kent ze, sommigen zelfs bij naam. En ze kennen jou. En ze spelen, dus laten wij dat ook maar gaan doen.

- Scenes dit jaar waren ontzettend leuk om te doen, zo leuk dat ik er van baal dat ik ze zelf niet heb kunnen zien. Oosters thema, China enzo. Dus velandel je alle erren in ellen wat zo-ie-sooooo al glappig is. En dan kan je ook nog arre ellen in erren velandelen en dan kringt arres zekel twintig keel leukel. Rachen!

- Tijdens de 1e scene bijna op een gebroken dakpan gesprongen met blote voeten. Een hogere kracht wist vast dat dit echt even te veel zou worden, en dus had ik weer geluk.

- Het verzinnen van centrale-leiding-dieren-namen voor de rangen van het levend stratego spel was weer een van de betere momenten. Alhier waar Sanneke, Kim & ik konden verzinnen: Sjoerdolfijn, Kimmeel, Sannekever, Woutermiet, Inerts, Barter, Remcolibrie, Roelifant en als klap op de vuurpijl: Rolandsjovis, met een zachte ‘d’. Verzonnen toen hij erbij zat en niet mocht weten waarom wij snoeihard moesten lachen. Haha.

- Dan na 5 minuten na het opstarten van het spel op de hei, de bus terug pakken met iedereen die het mee verzonnen heeft, kaartjes op de grond flikkeren die bij elkaar vertelden waar we zaten. In de Martinihal, oftewel de sporthal.

- Hier ging zich het tweede spel ontwikkelen, het zogenaamde: Wie is de lul?-spel. Iedereen die binnenkwam kreeg een variant van het woord ‘piemel’ op zijn voorhoofd en moest stil plaatsnemen en vooruitkijken tot iedereen binnen was. En alleen Pascal zou het woord ‘Vagina’ op zijn voorhoofd krijgen, oftewel ‘Kut’, waardoor hij juist de lul was. Het schmincken was al de halve pret…

- Zondag, heidag. Na scene 1 vertrokken de kinderen en bleven Ik, Sanneke en Remco achter. Ik ging op het mulle heizand in de zon liggen, Kim vond het leuk om mij met mul heizand te bedelven. Op z’n hondjes, tussen d’r benen door, en af en toe vol in mijn ogen. Dan lig je onder zand, en komen er trimmers aan. Groepen, zeg maar gerust. Dan is er natuurlijk geen enkel centrale leidinglid die het niet leuk vind om een soort menselijke fuik te vormen, zodat deze trimmers over moi heen moesten. Haha. Een iets te enthousiast mevrouwtje wilde me een lesje leren maar zat gelukkig 4 centimeter te ver naar rechts met d’r hak. Phew.

- Geen teken ontdekt!

- Douchen is ook fijn.  Vooral thuis.

- En weer terug voor de dropping: onderweg nog een liedje verzonnen met Bart. Hier komt ie op de wijs van New York, New York van Sinatra:
……..Start spreading your leeegs………. We’re fucking todaaay……… I-want-to-be-inside-your-cunt, your cuuunt, your cuuuuunt………..
If-i-can, Fuck you there-i-can-fuck-you, . . Anywheeere……
Inside-Your-Cunt….Youuur Cunt…… Youuuuuuuuur Cuuuuuuuuuunt…………….
Ja mensen, we hebben gelachen.

- Helmaandag, en dat was weer eens een understatement. We hebben alles voor onze kiezen gekregen wat je zo ongeveer kunt verzinnen: de hele dag regen, dubbele zolderboeking van 6 tot 10, raar oud grijs mannetje dat z’n naam niet eens zegt, iemand van rozenoord die besluit een koffie- en theekan te ‘lenen’ voor een feestje en deuren open laat die dicht moeten zijn. Kinderen die er door-heen zaten, leiding die er door-heen zaten en niet te vergeten: centrale leiding die er een voor een aan onderdoor gaan. Maar we hebben leren vangen in de loop der jaren en da’s ook dit jaar weer goed gelukt. Iedereen bleef net lang genoeg overeind om nog een filmpje te kijken, een einde te verzinnen en terug naar de sporthal te vertrekken. Slapen.

- Dinsdag nog getuige geweest van het eerste massa-kleine-spelletjes-spel in historie waarbij kinderen koekhapten naar lucht (luchthappen, dus ja), de aarde weer in z’n baan hebben geblazen en een Siamese Orka hebben gered.

- Eindscene waarbij ik scheerschuimeierkoeken in Wouter’s gezicht heb mogen plaatsen: priceless.

Zo, dat hebben we ook weer achter de rug.
Poerd.